زخم آسمان


 

بسم المعشوق

 

صوفی از واژه عربی یعنی پشم گرفته شده است. و تصوف مصدر باب تفعل است به معنای

 

پشمینه پوشیدن.

 

 

همه تعاریفی که در باب فضایل تصوف تا به امروز گفته اند شرح الاسم است یعنی در بیان

 

توصیف تصوف است نه شرح ماهیت آن .

 

تصوف در واقع یک مذهب خاص و منظم و بسیط نیست بلکه یک طریقه کاملا التقاطی و

 

هزار چهره است که محصول عقاید و آراء و افکار مختلف و نوعا متفاوت با قید متغیر

 

موضوع در مختصات فضا و زمان  می باشد.

 

در زمان پیامبر اکرم صلوات الله علیه نامی از صوفیه هرگز وجود خارجی نداشته است. این

 

نام در دهه دوم هجری و یا اندکی بعد از آن بدنبال ورود ملل مختلف به دنیای اسلام پیدا

 

شده و مصطلح گشته است.

 

جاحظ  متوفای 255هجری قمری اولین کسی است که کلمه صوفی را در کتاب البیان و

 

التبیین استعمال کرده است. و اولین کسی که این نام بر او اطلاق شده است  ابو هاشم کوفی

 

است و قبل از او کسی به این نام خوانده نشده است.

 

اولین خانقاهی که بنا شد در رمله  شام توسط  حاکمی مسیحی  بود . به این ترتیب که وقتی

 

برای شکار رفته بود دید دو نفر از اهل تصوف دست در آغوش یکدیگر کرده اند و آنجایند!

 

. حاکم مسیحی خوشش آمد و گفت برای شما جائی بسازم تا با یکدیگر آنجا فراهم آئید!!!

 

پس آن خانقاه در رمله بساخت !.

 

بنا براین طبق گفته عبدالرحمن جامی اولین خانقاه در حوضه اسلام در رمله شام که مرکز

 

دشمنان اهلبیت علیهم السلام  بود و آنهم به وسیله یک فرمانروای مسیحی بنیانگذاری شد.

 

 

آیا از این فعل و انفعال به جز ایجاد تفرقه و فاسد کردن دین و اعتقادات مسلمانان چیز

 

دیگری را می توان برداشت کرد؟!

 

 

آنچه مسلم است اینکه صوفیگری روزگاری به یاری دشمنان اسلام در جامعه اسلامی

 

بنیانگذاری شد.

 

 

پی نوشتها :

 

 

1-    دکتر قاسم غنی ، تاریخ تصوف در اسلام ، ص 45

2-    علی دشتی  ، در دیار صوفیان ، ص9

3-    عمید زنجانی ، تاریخ تصوف ، ص 159

4-    البیان و التبیین ، ج1، ص 232

5-    نفحات الانس، ص 32- 31

 

 



تاريخ : یکشنبه ۱ مهر ۱۳۸٦ | ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ | نویسنده : زخم آسمان | نظرات ()